62-)
İnnelleziyne amenû velleziyne Hâdû venNesara vesSabiiyne men amene
Billâhi velyevmil'ahiri ve amile salihan, felehum ecruhum 'ınde Rabbihim
ve lâ havfün aleyhim ve lâ hum yahzenûn;
(Gizli şirk içinde olsalar bile {Yusuf: 106}) iman edenler, Yahudiler, Hristiyanlar ve Sabiiler (yıldızların tanrı olduğuna inanıp onlara tapanlar)
arasından; nefslerinin Allâh Esmâ'sından meydana geldiğine ve gelecekte
yaşanacak sürece iman edenler ve bunun gereği kendilerini selâmete
çıkaran çalışmalara devam edenler, Rablerinin (Esmâ bileşimlerinin) indînde ecre (bunun getirisi olan kuvvelere) kavuşurlar. Onlar için ne korkulacak bir şey kalır ne de onları üzecek bir olay!
107-) Elem ta'lem ennAllâhe leHÛ mülküsSemavati vel Ard* ve mâ leküm min dûnillâhi min veliyyin ve lâ nasıyr;
Bilmez misin, semâlar ve arz (şuur ve madde - beden boyutu) Allâh'ın mülküdür (her an dilediği gibi tasarruf etmektedir, tamamında)... Sizin için Allâh dûnunda ne bir dost ne de bir yardımcı olmaz!
136-) Kulû
âmennâ Billâhi ve ma ünzile ileyna ve ma ünzile ila İbrahiyme ve
İsmaıyle ve İshaka ve Ya'kube velEsbatı ve ma utiye Musa ve Iysa ve ma
utiyen Nebiyyune min Rabbihim* lâ nüferriku beyne ehadin minhüm* ve
nahnü leHU müslimun;
Deyin ki: "(Biz tüm varlığın aslı ve hakikati olan)
Allâh'a, bize inzâl olana, İbrahim'e, İsmail'e, İshak'a, Yakup'a ve
oğullarına inzâl olunana; Musa ve İsa'ya verilenlere; Rablerinden
Nebilere verilenlere iman ettik... Onlardan hiçbirini ayırmayız bu
yönden. Biz O'na teslim olmuşlardanız!"
152-) Fezkürûniy ezkürküm veşkürûliy ve lâ tekfurûn;
O hâlde beni zikredin (anın - düşünün) ki sizi zikredeyim. Şükredin bana (değerlendirin beni), sakın küfretmeyin (hakikatiniz ve varlığın hakikati olduğumu inkâr etmeyin).
163-) Ve ilâhüküm İlâh'ün Vâhıd* lâ ilâhe illâ HUverRahmânurRahıym;
İlâh kabul ettiğiniz, Vâhid'dir (TEK'tir, ikincisi olmayan sayılırlıktan berî olan)! Tanrı yoktur, sadece "HÛ" ve Rahmân ur Rahıym'dir (her şeyi kendi rahmetinden, Esmâ'sından meydana getirmiştir).
164-) İnne
fiy halkıs Semâvâti vel Ardı vahtilâfilleyli vennehari vel fülkilletiy
tecriy fiylbahri Bimâ yenfe'unNâse ve mâ enzelAllâhu mines Semâi min
mâin feahya Bihil'Arda ba'de mevtiha ve besse fiyha min külli dâbbetin,
ve tasrıyfir riyahı vessehabil müsahhari beynesSemâi vel Ardı le âyâtin
li kavmin ya'kılûn;
Şüphesiz ki semâlar ve arzın (gökler ve yeryüzünün - şuur boyutlarının ve bedenin) yaratılışının; gece ile gündüzün (âlemlerin gerçekte yokluğu realitesinin ardından yeniden âlem sûretlerini seyir hâline geçiş) birbiri ardınca gelişinin; insanların yararı için denizde akıp giden gemide (ilâhî ilim denizinde yüzen bireysel şuurda); Allâh'ın semâdan su inzâl edip onunla ölümden sonra arzı diriltmesinde (bilinç katlarından ilim inzâl ederek hakikatine şuuru olmayan bedende "diri" olanın açığa çıkarılmasında) ve onda hareket eden tüm canlıları yaymasında (tüm organlarındaki havl ve kuvvetin Allâh'la meydana gelmesinde); rüzgârları yönlendirmesinde (Esmâ kuvvelerinin bilinçte fark edilmesinde); semâ ile arz arasında emre amade bulutların varlığında (beden boyutunda açığa çıkabilecek kuvvelerin şuurda varlığının oluşumunda), aklı olan topluluk için elbette işaretler vardır.
183-) Yâ eyyühelleziyne âmenû kütibe aleykümusSıyâmu kemâ kütibe alelleziyne min kabliküm lealleküm tettekun;
Ey iman edenler, SIYAM (oruç - bedenselliği en alt sınıra indirip hakikatine yönelmek) sizden öncekilere olduğu gibi size de hükmoldu. Tâ ki korunasınız!
255-) Allâhu lâ
ilâhe illâ HÛ* elHayy'ül Kayyûm* lâ te'huzuHÛ sinetün vela nevm* leHÛ mâ
fiys Semâvâti ve mâ fiyl Ard* men zelleziy yeşfe'u 'ındeHÛ illâ
Biiznih* ya'lemu ma beyne eydiyhim ve ma halfehüm* ve lâ yuhıytûne Bi
şey'in min 'ılmiHİ illâ Bi ma şâ'* vesi'a Kürsiyyühüs Semâvâti vel Ard*
ve lâ yeûduhu hıfzuhümâ* ve HUvel Aliyy'ül Azıym;
Allâh O, tanrı yoktur sadece HÛ! Hayy ve Kayyum (yegâne hayat olan ve her şeyi kendi isimlerinin anlamı ile ilminde oluşturan - devam ettiren); O'nda ne uyuklama (âlemlerden bir an için olsun ayrılık), ne de uyku (yaratılmışları kendi hâline bırakıp kendi Zâtî dünyasına çekilme) söz konusudur. Semâlarda ve arzda (âlemlerdeki tümel ilim ve fiiller boyutunda) ne varsa hepsi O'nundur. Nefsinin hakikati olan Esmâ mertebesinden açığa çıkan kuvve olmaksızın (Bi-iznihi) O'nun indînde kim şefaat edebilir... Bilir onların yaşadıkları boyutu ve algılayamadıkları âlemleri... O'nun dilemesi (elvermiş olması) olmadıkça ilminden bir şey ihâta edilemez. Kürsüsü (hükümranlık ve tasarrufu {rubûbiyeti}) semâları ve arzı kapsamıştır. Onları muhafaza etmek O'na ağır gelmez. O Alîy (sınırsız yüce) ve Aziym'dir (sonsuz azamet sahibi).
284-) Lillâhi mâ
fiys Semâvâti ve mâ fiyl Ard* ve in tübdû mâ fiy enfüsiküm ev tuhfûhu
yuhasibküm BiHİllâh* feyağfiru limen yeşâu ve yuazzibu men yeşâ'*
vAllâhu alâ külli şey'in Kadiyr;
Semâlarda ve arzda ne varsa Allâh'ındır (Esmâ'sının açığa çıkması için)... Bilinçlerinizde (düşündüğünüz)
ne varsa, açıklasanız da gizleseniz de Allâh varlığınızdaki Hasiyb ismi
özelliğiye size onun sonuçlarını yaşatır. Dilediğine mağfiret eder (örter), dilediğine de azap verir. Allâh her şeye Kaadir'dir.
285-) Âmener
Rasûlü Bi mâ ünzile ileyhi min Rabbihî vel mu'minûn* küllün âmene
Billâhi ve MelâiketiHİ ve KütübiHİ ve RusuliHİ, lâ nuferriku beyne
ehadin min RusuliHİ, ve kalû semi'nâ ve eta'nâ ğufrâneke Rabbenâ ve
ileyKEl masıyr;
Er Rasûl (Hz.Muhammed a.s.) Rabbinden (varlığını oluşturan Allâh Esmâ'sı bileşiminden) kendisine (şuuruna) inzâl olana (boyutsal bir geçiş yapan bilgiye) iman etmiştir. İman edenler de! Hepsi iman etti ("B" harfinin işaret ettiği anlam doğrultusunda) nefslerini oluşturan hakikatlerinin Allâh Esmâ'sı olduğuna, meleklerine (nefslerinin aslı olan Esmâ kuvvelerine), Kitaplarına (inzâl olan bilgilerine), Rasûllerine... O'nun Rasûlleri arasında (irsâl olmaları konusunda) hiçbir ayırım yapmayız... "Algıladık ve itaat ettik, mağfiretini isteriz Rabbimiz; dönüşümüz sanadır" dediler.
286-) Lâ
yükellifullâhu nefsen illâ vüs'ahâ* lehâ mâ kesebet ve aleyhâ
mektesebet* Rabbenâ lâ tüahıznâ in nesiynâ ev ahta'nâ* Rabbenâ ve lâ
tahmil aleynâ ısran kemâ hameltehu alelleziyne min kablinâ* Rabbenâ ve
lâ tühammilnâ mâ lâ tâkate lenâ Bih* va'fü annâ, vağfir lenâ, verhamnâ,
ente mevlânâ fensurnâ alel kavmil kâfiriyn;
Allâh kimseyi kapasitesi dışındakinden mükellef tutmaz. (Yaptığı iyi işler sonucu) kazandığı da kendinedir, (zararlı işler sonucu)
alacağı karşılık da kendinedir. Rabbimiz, unutursak veya hataya
düşersek bizi bundan dolayı cezalandırma. Rabbimiz, bizden öncekilere
yüklemiş olduğun ağır vecibeleri bize yükleme. Rabbimiz, takatimizin
yetmeyeceği şeyleri de bize yükleme. Bizi affeyle, mağfiret eyle, rahmet
et. Sen mevlâmızsın. Tüm hakikati örten seni inkâr edenlere (kâfirlere) karşı bizi zafere erdir.
